Gorący klimat Bejrutu oraz konieczność zlokalizowania rozbudowanego programu na zwartej działce wymusiły poszukiwanie rozwiązań redukujących masywność bryły i zyski słoneczne. Zamiast tworzyć zamknięty monolit, zaprojektowaliśmy wertykalną strukturę czerpiącą z bioniki, opartą na motywie źdźbła trawy. Architektura obiektów użyteczności publicznej w takich warunkach wymaga fizycznych barier termicznych. Pionowe elementy fasady pełnią funkcję przestrzennych łamaczy światła, osłaniając wnętrza przed bezpośrednią ekspozycją. Ta smukła forma aktywnie reguluje bilans energetyczny całego założenia.

Złożonym zadaniem inżynieryjnym było pogodzenie transparentnej powłoki z rygorami, jakie narzuca projektowanie zaawansowanych przestrzeni koncertowych. Optymalizacja akustyki w wielofunkcyjnych budynkach kultury opiera się na strefowaniu układu przestrzennego oraz zamykaniu sal widowiskowych w niezależnych, odizolowanych rdzeniach – wykończonych materiałami pochłaniającymi dźwięk. W bejruckim obiekcie ruch użytkowników poprowadzono od jasnych galerii sztuki na obwodzie, ku wygłuszonym audytoriom w głębi traktu. Niskoszumowa wentylacja stabilizuje warunki dla muzyków. Efekt wizualny tej struktury po zmroku prezentuje illuminacja nocna elewacji budynku Centrum Kultury i Sztuki.

House of Arts and Culture stanowi odpowiedź na zapotrzebowanie miast na obiekty, które pozostają technicznie i ekonomicznie zracjonalizowane. Traktujemy nowoczesne centra kulturalne jako układy, w których inżynieryjna precyzja determinuje rzeźbiarski detal. Zrezygnowaliśmy z ortogonalnych podziałów na rzecz płynnych krzywizn, by zredukować optyczny ciężar obiektu. Artykulacja wertykalna generuje zmienną grę cieni, ożywiając bryłę światłem. Szersze spojrzenie na nasze podejście ukazuje kontekst House of Arts and Culture wśród innych projektów architektonicznych o organicznym wyrazie.